کس دید تشنه ای را غرقه در آب حیوان

کز محنت فراقت پوسیده استخوانم

ای طرفه تر که دایم تو با منی و من باز

چون سایه در پی تو گرد جهان دوانم

جانش به لب رسیده از تشنگی؟ من آنم

زان دم که دور ماندم از درگهت نگفتی:

کاخر شکسته ای بد، روزی بر آستانم