تعجیل مکن که اندر آنم

من خسته که روی تو نبینم

آخر به چه روی زنده مانم؟

گفتی که: بمردی از غم ما

اینک به در تو آمدم باز

تا بر سر کوت جان فشانم

افسوس بود که بهر جانی