از خاک در تو بازمانم

اینک به در تو آمدم باز

تا بر سر کوت جان فشانم

افسوس بود که بهر جانی

مردن به از آن که زیست باید

بی دوست به کام دشمنانم

چه سود مرا ز زندگانی