نمانم که تا شب بمانی به بند

سراسر بدو بازگردد گناه

وزین بستگی من جگر خسته ام

به پیش تو اندر کمر بسته ام

وگر بر تو آید ز چیزی گزند

همه از من انگار ای پهلوان

بدی ناید از شاه روشن روان