وگر بر تو آید ز چیزی گزند

وزین بستگی من جگر خسته ام

به پیش تو اندر کمر بسته ام

نمانم که تا شب بمانی به بند

همه از من انگار ای پهلوان

بدی ناید از شاه روشن روان

ازان پس که من تاج بر سر نهم