یاد نارد از من مسکین، نپرسد حال من

بنگرید اکنون چه خوارم؟ الغیاث ای دوستان

غصه های نامرادی می کشم از دست او

زهره نه کهی برآرم، الغیاث ای دوستان

هم چنین یار است یارم، الغیاث ای دوستان

هم به نگذارد مرا تا با سگان کوی او

روزگاری می گذارم، الغیاث ای دوستان