ابرو چون کمانشان، غمزه چون خدنگشان

ناله زار عاشقان، اشک چو خون بی دلان

هیچ اثر نمی کند در دل همچو سنگشان

با دل ریش عاشقان، وه! که چها نمی کنند؟

از لب و زلف و خال و خط دانه و دام کرده اند

تا که برین صفت بود، دل که برد ز چنگشان؟

ما چو شکر گداخته، ز آب غم و عجبتر آنک: