ما چو شکر گداخته، ز آب غم و عجبتر آنک:

ابرو چون کمانشان، غمزه چون خدنگشان

از لب و زلف و خال و خط دانه و دام کرده اند

تا که برین صفت بود، دل که برد ز چنگشان؟

در دل ماست چو شکر غصه چون شرنگشان

بیش مپرس حال من، زآنکه به شرح می دهد

از دل و دست ما نشان چشم و دهان تنگشان