از دل و دست ما نشان چشم و دهان تنگشان

ما چو شکر گداخته، ز آب غم و عجبتر آنک:

در دل ماست چو شکر غصه چون شرنگشان

بیش مپرس حال من، زآنکه به شرح می دهد

غم مخور، ای دل، ار بود یک دو دمی چو دور گل

دولت بی ثباتشان، خوبی بی درنگشان

ابر صفت مریز اشک، از پی هجر و وصلشان