غم مخور، ای دل، ار بود یک دو دمی چو دور گل

در دل ماست چو شکر غصه چون شرنگشان

بیش مپرس حال من، زآنکه به شرح می دهد

از دل و دست ما نشان چشم و دهان تنگشان

دولت بی ثباتشان، خوبی بی درنگشان

ابر صفت مریز اشک، از پی هجر و وصلشان

زان که چو برق بگذرد مدت صلح و جنگشان