بعد از این بی روی خوب یار نتوان زیستن

از خودم دور افگنی، وانگاه گویی: خوش بزی

بی دلان را مرگ باشد بی تو، ای جان، زیستن

هان! عراقی، جان به جانان ده، گران جانی مکن