هان! عراقی، جان به جانان ده، گران جانی مکن

در میان خاک و خون افتان و خیزان زیستن؟

از خودم دور افگنی، وانگاه گویی: خوش بزی

بی دلان را مرگ باشد بی تو، ای جان، زیستن

بعد از این بی روی خوب یار نتوان زیستن