من ندارم طاقت بازوی تو

ای امید من، روا داری مگر؟

باز گردم ناامید از کوی تو

لطف کن، دست جفا بر من مدار

روزگاری بوده ام بر درگهت

چشم امیدم بمانده سوی تو

تا مگر بینم دمی رنگ رخت