تا مگر بینم دمی رنگ رخت

من ندارم طاقت بازوی تو

روزگاری بوده ام بر درگهت

چشم امیدم بمانده سوی تو

تا مگر یابم زمانی بوی تو

چون ندیدم رنگ رویت، لاجرم

مانده ام در درد بی داروی تو