خوش مجلسی است: درد ندیم و دریغ یار

بادی که می وزد ز گلستان صبحگاه

در خلد هرچه نسیه تو را وعده داده اند

نقد است این دم آنهمه بر خوان صبحگاه

غم میزبان و ما همه مهمان صبحگاه

جانا، بخور ساز درین بزم، تا مگر

خوشبو نشد نسیم گلستان صبحگاه