بادی که می وزد ز گلستان صبحگاه

وقتی خوش است و مرغ دل ار نغمه ای زند

زیبد، که باز شد در بستان صبحگاه

از صد نسیم گلشن فردوس خوشتر است

در خلد هرچه نسیه تو را وعده داده اند

نقد است این دم آنهمه بر خوان صبحگاه

خوش مجلسی است: درد ندیم و دریغ یار