در بارگاه صورت تختش عیان نهاده

سر حکیم ما را در شوق لایزالی

در من یزید عشقش پیش دکان نهاده

در جلوه گاه معنی معشوق رخ نموده

از نیست هست کرده، از بهر جلوه خود

وانگه نشان هستی بر بی نشان نهاده

روحی بدین لطیفی در چاه تن فگنده