تو خود انصاف بده، بلبل جان مشتاق

در دلم نیست، بجز پیش تو مردن هوسی

پیش از آن کز تو مرا جان به لب آید ناگاه

نظری کن تو، مرا عمر نمانده است بسی

بی گلستان رخت چند تپد در قفسی؟

آتش هجر تو پنهان جگرم می سوزد

لیکن از بیم نیارم که برآرم نفسی