مکن از خاک سر کوی عراقی را دور

بی گلستان رخت چند تپد در قفسی؟

آتش هجر تو پنهان جگرم می سوزد

لیکن از بیم نیارم که برآرم نفسی

باش، گو: کم نشود قیمت گوهر ز خسی