به بوی آنکه یک باری تو هم مهمان من باشی

به غم زان شاد می گردم که تو غم خوار من گردی

از آن با درد می سازم که تو درمان من باشی

بسا خون جگر، جانا، که بر خوان غمت خوردم

منم دایم تو را خواهان، تو و خواهان خود دایم

مرا آن بخت کی باشد که تو خواهان من باشی؟

همه زان خودی، جانا، از آن با کس نپردازی