کی پای نهد، حاشا، بر مور سلیمانی؟

جان خواستم افشاندن پیش رخ او دل گفت:

خاری چه محل دارد در پیش گلستانی؟

گر خاک رهش گردم هم پا ننهد بر من

زین پس نرود ظلمی بر آدم ازین دیوان

زیرا که سلیمان شد فرمانده دیوانی

نه بس که عراقی را بینی تو ز نظم تر