از دست غمت شکسته پایی

از دولت لطف تو، که عام است

محروم چراست بی نوایی؟

پیش که رود؟ کجا گریزد؟

مگذار که بی نصیب ماند

از درگه پادشه گدایی

چشمم ز رخ تو چشم دارد