ز سرنوشت قلم نامه گشت سودایی

کشید کار ز تنهاییم به شیدایی

ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی؟

ز بس که داد قلم شرح سرنوشت فراق

مرا تو عمر عزیزی و رفته ای ز برم

چو خوش بود اگر، ای عمر رفته بازآیی

زبان گشاده، کمر بسته ایم، تا چو قلم