مرا تو عمر عزیزی و رفته ای ز برم

ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی؟

ز بس که داد قلم شرح سرنوشت فراق

ز سرنوشت قلم نامه گشت سودایی

چو خوش بود اگر، ای عمر رفته بازآیی

زبان گشاده، کمر بسته ایم، تا چو قلم

به سر کنیم هر آن خدمتی که فرمایی