به سر کنیم هر آن خدمتی که فرمایی

مرا تو عمر عزیزی و رفته ای ز برم

چو خوش بود اگر، ای عمر رفته بازآیی

زبان گشاده، کمر بسته ایم، تا چو قلم

به احتیاط گذر بر سواد دیده من

چنان که گوشه دامن به خون نیالایی

نه مرد عشق تو بودم ازین طریق، که عقل