به آفتاب خطاب تو خواستم کردن

درآمده است به سر، با وجود دانایی

درم گشای، که امید بسته ام در تو

در امید که بگشاید؟ ار تو نگشایی

دلم نداد، که هست آفتاب هر جایی

سعادت دو جهان است دیدن رویت

زهی! سعادت، اگر زان چه روی بنمایی!