دلم نداد، که هست آفتاب هر جایی

درم گشای، که امید بسته ام در تو

در امید که بگشاید؟ ار تو نگشایی

به آفتاب خطاب تو خواستم کردن

سعادت دو جهان است دیدن رویت

زهی! سعادت، اگر زان چه روی بنمایی!