نیابی خوشدلی را جایگایی

وگر از عشق جانم بر لب آید

نگوید: چون شد آخر مبتلایی؟

چنان تنگ آمدم از غم که در وی

عجب زین محنت و رنج فراوان

که چون می باشد اندر تنگنایی؟

ازین دریای بی پایان خون خوار