چه از آنجا که گوست چوگان را؟

خواهدم دور کردن از یاران

خود همین عادت است دوران را

ما چه گویی، قضا چو چوگانی

می کند خاطرم پیاپی عزم

که کند یک نظاره جانان را

دیده امیدوار می باشد