راستی را رخ تو آن دارد

رخ ز مشتاق خود نهان چه کنی

آنچنان رخ کسی نهان دارد؟

بر رخ تو توان فشاندن جان

با خیال لب تو دوش دلم

گفت: جان عزم آن جهان دارد

بوسه ای ده مرا، که نوش لبت