مکر ما، بر در لطف تو پناه آورده است

از پی فعل بدش بی سر و بی پا بینند

دوستانش چو ببینند بمویند برو

دل او را چو به کام دل اعدا بینند

بندگان ملجا خود را در مولی بینند

ز آفتاب نظرت بر سر او سایه فگن

تا مگر بر مگسی سایه عنقا بینند