بندگان ملجا خود را در مولی بینند

دوستانش چو ببینند بمویند برو

دل او را چو به کام دل اعدا بینند

مکر ما، بر در لطف تو پناه آورده است

ز آفتاب نظرت بر سر او سایه فگن

تا مگر بر مگسی سایه عنقا بینند

گر چوریم آهن زنگار پذیر است دلش