به جمالش سزد ار چشم جهان روشن شد

کز نسیم خوش او در تن من جان آید

شمس دین، آنکه بدو دیده من روشن شد

نور او در همه آفاق درخشان آید

که همه روی مه از مهر فروزان آید

لطف فرمود و فرستاد یکی درج گهر

که از آن هر گهری مایه صد کان آید