شاید ار آب حیات از سخنش می بچکد

که از آن هر گهری مایه صد کان آید

تا مرا در نظر آید خط جان پرور او

ای بسا آب که در دیده گریان آید

زانکه آبشخور او چشمه حیوان آید

جان من در شکر آب و شکر اندر خط شد

که خطش چون خط یارم شکرافشان آید