تا چو با بحر آشنا گردم برون آرم دری

تا کی از دون همتی گردم به گرد آبگیر؟

تا که مستغرق شوم در قعر بحر بیخودی

سر بسر دریا شود، نی جوی ماند نی غدیر

کز فروغ عکس آن گردد دو عالم مستنیر

در کشم در رشته جان آن گهر را سبحه وار

تا ز سبحه بشنوم تسبیح سبوح قدیر