بهر خاصانش کشیده بر بسصاط عرش فرش

زیر پای مرکب خنگش کشیده چون حریر

هشت بستان کرده بهر دوستانش پر نعیم

هفت زندان از برای دشمنانش پر زحیر

بهر خصمانش نهاده در کمان چرخ تیر

بر لب جو، از برای کوزه ای آب روان

بر یکی دولاب بسته نه سبوی مستدیر