گهی به گونه عاشق چو نوبهار و خزان

از آنکه نیست مقید به هیچ رنگ آن می

بهر صفت که بود جام بر زند سر از آن

گهی به گونه معشوق آشکار شود

ز عکس روشن آن باده می شود روشن

جهان تیره کنون دم به دم زمان به زمان

ز عکس می چه عجب گر جهان منور شد؟