ز عکس روشن آن باده می شود روشن

بهر صفت که بود جام بر زند سر از آن

گهی به گونه معشوق آشکار شود

گهی به گونه عاشق چو نوبهار و خزان

جهان تیره کنون دم به دم زمان به زمان

ز عکس می چه عجب گر جهان منور شد؟

که مه ز تابش خورشید می شود رخشان