روی خود را گفته: ظاهر شو بهر صورت که هست

پرتوی بر ظلمت آباد جهان انداخته

نور خود را جلوه داده در لباس این و آن

در جهان آوازه کون و مکان انداخته

پس به عالم در، ندای کن فکان انداخته

از فروغ روی خود روی زمین افروخته

پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته