پس به عالم در، ندای کن فکان انداخته

نور خود را جلوه داده در لباس این و آن

در جهان آوازه کون و مکان انداخته

روی خود را گفته: ظاهر شو بهر صورت که هست

از فروغ روی خود روی زمین افروخته

پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته

خود همه هستی شده وانگه برای روی پوش