خود همه هستی شده وانگه برای روی پوش

پس به عالم در، ندای کن فکان انداخته

از فروغ روی خود روی زمین افروخته

پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته

نام هستی گه برین و گه بر آن انداخته

چیست عالم بی فروغ آفتاب روی تو؟

کمتر از هیچ است در کنج هوان انداخته