چیست عالم بی فروغ آفتاب روی تو؟

پس بهانه بر چراغ آسمان انداخته

خود همه هستی شده وانگه برای روی پوش

نام هستی گه برین و گه بر آن انداخته

کمتر از هیچ است در کنج هوان انداخته

پیش ازین بی تو جهان چون بود در کتم عدم؟

هم بر آن حال است حالی همچنان انداخته