های و هوی فتنه ای در آشیان انداخته

ز استماع آن سخن مستان عشقت صبح وار

جامه پاره کرده و جان در میان انداخته

ز آرزوی قرب تو مرغان قدسی هر نفس

آفتاب جذبه تو شبنم اشباح را

در زمانی از زمین تا آسمان انداخته

تا دهد از تو نشانی بی نشان آدمی