بدو آن دم شوی زنده که جان در راه او بازی

که در بزم سبک روحان نکو نبود گران جانی

تو آنگه زو خبر یابی که از خود بیخبر گردی

تو آنگه روی او بینی که از خود رو بگردانی

ازو داد آن زمان یابی که از خود داد بستانی

بدو او را چو خواهی دید، پس دیده چه می داری؟

بدو چون زنده خواهی ماند پس جان را چه می مانی؟