اینک به تو داد زندگانی

حال من ناتوان تو دانی

گر بهتر ازین کنی توانی

آن دل که به بوت زنده می بود

تن ماند کنون و نیم جانی

آن هم چو غمت، چنان که دانی

بی روی تو نیستم خوش و شاد