تن ماند کنون و نیم جانی

گر بهتر ازین کنی توانی

آن دل که به بوت زنده می بود

اینک به تو داد زندگانی

آن هم چو غمت، چنان که دانی

بی روی تو نیستم خوش و شاد

بی تو چه خوشی و شادمانی؟