آفتاب رخت عیان روشن

ز ابتدا عالم از تو روشن شد

کز یقین می شود گمان روشن

می نماید ز روی هر ذره

کی توان کرد در خم زلفت

خویشتن را ز خود نهان روشن؟

ای دل تیره، گر نگشت تو را