کی توان کرد در خم زلفت

کز یقین می شود گمان روشن

می نماید ز روی هر ذره

آفتاب رخت عیان روشن

خویشتن را ز خود نهان روشن؟

ای دل تیره، گر نگشت تو را

سر توحید این بیان روشن