بستان ز من این دل غم اندوز

چون زلف، تو کج مباز با ما

از قد تو راستی بیاموز

ساقی بده، آن می طرب را

آن رفت که رفتمی به مسجد

اکنون چو قلندران شب و روز

در میکده می کشم سبویی