آن رفت که رفتمی به مسجد

از قد تو راستی بیاموز

ساقی بده، آن می طرب را

بستان ز من این دل غم اندوز

اکنون چو قلندران شب و روز

در میکده می کشم سبویی

باشد که بیابم از تو بویی